Bij de pupillen heb je de meeste kans om kampioen te worden , je speelt daar een najaars en voorjaarscompetitie. Dus dubbele kansen. En soms lukt het, maar meestal niet. Het hele najaar, of voorjaar natuurlijk, worden de standen nauwlettend in de gaten gehouden. Mensen bellen zenuwachtig op hoe ze achter de laatste standen kunnen komen. Dat kan op de KNVB site, soms staan de laatste uitslagen er op dinsdag al op, anders op woensdag wel. Dus ook de laatste standen. En dat de jeugd hier handiger mee is dan veel ouders blijkt wel weer op de trainingen. Op de trainingen hoor je het geroezemoes, we staan nu op die plek maar als we winnen ……….
Ook leuk is het als spelers aan pa of ma vertellen hoe belangrijk de wedstrijd is, waardoor ook de ouders vol spanning langs het veld staan om aan te moedigen. Zelfs per e-mail wordt er al hevig gespeculeerd over de aankomende tegenstanders en wedstrijden. Leiders gebruiken dit medium zelfs om hun spelers (en ouders) op “scherp” te zetten voor de wedstrijd van het aankomende weekeinde.
En als die wedstrijd ook (weer) gewonnen wordt neemt het geroezemoes weer toe.
Gaat het dan een (paar) keer iets minder, neemt ook het geroezemoes weer af. Het lukt ook niet iedereen om kampioen te worden. Maar voor degene die het wel kunnen worden is elke wedstrijd tot het einde van de competitie een finale die gewonnen moet worden. Mooi om te zien is hoe de jongens en meisjes door de kantine springen voor elke wedstrijd. De zenuwen zorgen ervoor dat ze allemaal het hoogste woord willen hebben. Totdat ze in het veld staan en weer een finale spelen. Ze vechten voor elke bal en doen hun uiterste best. Tongen steken uit als ze een bal schieten, emoties komen omhoog bij een tegen doelpunt. En als die finale dan ondanks alle inzet toch verloren wordt dan kan het zomaar zijn dat je geen kampioen wordt.
Maar dan is er nog iets wat je toch altijd hoopt te zien op het veld,plezier. Plezier blijft toch het belangrijkste wat je elk weekeinde weer hoopt te zien op het veld.
Het plezier in het spelletje, het plezier om met elkaar op je eigen niveau samen te spelen, en misschien die finalewedstrijd te winnen. En als het plezier dan maar blijft overheersen, ook als er een keer niet gewonnen is, blijft iedereen het leuk vinden.
Je hoopt altijd dat iedereen het leuk blijft vinden en dat we met z’n allen ervoor zorgen dat het ook leuk voor iedereen blijft. En soms moet je dan weleens je tong inslikken als je als supporter langs de lijn staat. Niet iedere speler is een ‘van Basten’ of ‘Cruyff’ en niet iedere scheidsrechter heet ‘Collina’. Als we dan gewoon iedereen hoe klein of hoe groot ook blijven respecteren blijft het leuk voor iedereen.
Het klinkt namelijk zo raar als een enthousiaste ouder (of grootouder of ….) roept “SCHOP HEM NEER …”, of de scheids voor BOKKE*** uitmaakt. Dit zijn niet de dingen waarmee het plezier in de sport toeneemt bij spelers en vrijwilligers.
Als we dan als goed voornemen voor 2008 afspreken dat we iedereen tijdens die finalewedstrijden blijven respecteren dan hebben we zeker een jaar vol met KAMPIOENEN.