Voetbalgekte
Voetbal is volkssport nummer één in Nederland. Ontzettend veel mensen zijn gek van het spelletje. Niet alleen de mensen die de sport beoefenen, maar ook miljoenen supporters komen elk weekend weer massaal naar stadions of sportparken. Slechte weersomstandigheden houden het gros doorgaans niet tegen. Ze schreeuwen zich de longen uit hun lijf, met de mogelijkheid dat ze aan het eind van de dag balend naar huis gaan. En dat puur voor een potje voetbal.
Ook ik ben helemaal verslaafd aan voetbal. Vanaf mijn zesde ben ik al lid van SV de Vecht en nog steeds ga ik met plezier naar sportpark De Heul op zaterdag. Niet alleen op zaterdag trouwens, ik vind trainen ook leuk. Gewoon lekker met de bal in de weer zijn en proberen beter te worden, te leren van de trainer.
Trainerschap
Sinds een aantal weken probeer ik zelf voetballertjes iets bij te brengen. Het leek Gerard Roos en mij leuk om trainingen te gaan verzorgen, te kijken of wij van een groepje vrienden ook een leuk voetbalteam konden maken. Het maakt mij dan toch een beetje trots als ik van die ouders hoor dat ze het naar hun zin hebben Voor zover ze dat nog niet waren natuurlijk. We werden de trainers van SV de Vecht E6 en ik moet zeggen dat het me niet is tegengevallen. Het is leuk om te zien dat ze plezier hebben.
Gerard en ik proberen ook zoveel mogelijk op zaterdag “ons” team te steunen en naar de overwinning te schreeuwen. Dit kan niet altijd, aangezien wij zelf ook met de A1 moeten voetballen en de tijden elkaar soms overlappen. We zijn inmiddels een paar keer gaan kijken en het doet ons deugd om te zien dat ze ook echt wat opsteken van de trainingen. Het veld breed houden is één van die dingen. Het lijkt zo makkelijk, maar ook op hoger niveau gaat het nog wel eens mis.
Op zaterdagochtend staan we nooit alleen langs de lijn. Naast coach Ron Hofland staan veel ouders te supporteren. Ook op donderdagavond blijven ze, soms door weer en wind, vaak een groot gedeelte van de training kijken. Het maakt mij, en ik denk dat ik ook namens Gerard mag spreken, dan toch een beetje trots als ik van die ouders hoor dat ze het naar hun zin hebben.
Donderdagavond voetbalavond
Ik kan vaak echt uitkijken naar donderdag. En dan heb ik het niet over mijn schoolrooster, waarin staat dat ik vrij ben op die dag. Ik doel dan meer op ’s avonds. Om 18.00 uur op de club zijn om training te geven aan een altijd weer enthousiaste groep (laatst zou het gaan stormen, maar waren we toch bijna compleet!). Dan het liefst even in de kantine een lekker bakkie koffie en gezellig kletsen met de mensen achter en aan de bar. Eenmaal opgewarmd weer het trainingsveld op om zelf de energie eruit te rennen met de A1. En na afloop van de training naar huis, gauw douchen en de tv aan om Europacupvoetbal te aanschouwen. Al is dat laatste helaas niet elke week…
Familie, vrienden en studiegenoten verklaren me soms voor gek. Ik snap dat ook wel, ik ben nou eenmaal de hele dag met voetbal bezig. Als ik niet zelf voetbal, dan kijk ik er wel naar en als ik dat niet doe dan praat ik er over, of lees ik de Voetbal International. Voor mensen die niet van voetbal houden klinkt dit vreemd. Een klasgenoot vroeg me laatst of ik voetbal nou nooit eens zat werd. Mijn antwoord: “Nee, voetbal is echt mijn verslaving.”Joeri van der Gun